گدائی را چه حد سرکشی با پادشاه خود

نمی دانم چرا برداشت از من سایه رحمت

سهی سروی که دارد عالمی را رد پناه خود

کشد شمشیر و گوید سر مکش از من معاذالله

میندیش از جزا هرچند فاشم کشته ای ای مه

که من خود هم اگر باشم نخواهم شد گواه خود

شب عید است و مه در ابر و مه جویندگان در غم