بی خود از وسواس دل سوی گریبان می رود

باز ما را جان به استقبال جانان می رود

تن به جا می ماند و دل همره جان می رود

باز جیبی چاک خواهم زد که دستم هر زمان

باز خواهم در خروش آمد که وقت حرف صوت

بر زبان نطقم اول آه و افغان می رود

باز خواهم غوطه زد در خون که از بحر درون