سوی چشمم ابر خون باری شتابان می رود

باز خواهم در خروش آمد که وقت حرف صوت

بر زبان نطقم اول آه و افغان می رود

باز خواهم غوطه زد در خون که از بحر درون

باز دست از دیده خواهم شست گز عیب کسان

می کند ایما که آن یوسف ز کنعان می رود

باز محکم می شود با درد پیمان دلم