صد ترک تند خوش به دنباله میرود

از باده لاله تو چو در ژاله میرود

خون قطره قطره در جگر لاله میرود

چشم تو هندوئیست که پنداری از خطا

از خشگ سال ناز جهان میشود خلاص

سال دگر که ماه تو در هاله میرود

زین باده دو ساله که می آورند باز