گفتمش بر قتل فرمان کن از دردم به جان

می کند آن ماه صید آن گاه پنهان می شود

ور خورد در ظلمت از دست کسی آب حیات

پس بداند کان منم بی شک پشیمان می شود

خنده زد کاین خود نخواهد شد ولی آن می شود

محتشم یا گریه را رخصت مده یا صبر کن

تا منادی در دهم کامروز طوفان می شود