ور از خوی بدش گویم سخن به جنگ آید

گر از درج دهانش دم زنم از من به تنگ آید

به پردازم به تیر از دل کشیدن کو برآرد پر

ز بس کز شست او بر دل خدنگ بی درنگ آید

رخ از می ارغوانی کرد و بیرون رفت از مجلس