که نامش بر زبانها کمتر از فرهاد می آید

به مرگ کوه کن کزوی المها یاد می آید

هنوز از کوه تا دم میزنی فریاد می آید

همانا در کمال عشق نقصی بود مجنون را

بد من گر به گوشت خوش نمی آید چه سراست این

که بد گوی من از کوی تو دایم شاد می آید

چه بیداد است این بنشین و رسوائی مکن کز تو