چه بیداد است این بنشین و رسوائی مکن کز تو

که نامش بر زبانها کمتر از فرهاد می آید

بد من گر به گوشت خوش نمی آید چه سراست این

که بد گوی من از کوی تو دایم شاد می آید

اگر بیداد می آید ز من هم داد می آید

ازین به فکر کارم کن که در دامت من آن صیدم

که خود را می کنم آزاد تا صیاد می آید