ازین به فکر کارم کن که در دامت من آن صیدم

که بد گوی من از کوی تو دایم شاد می آید

چه بیداد است این بنشین و رسوائی مکن کز تو

اگر بیداد می آید ز من هم داد می آید

که خود را می کنم آزاد تا صیاد می آید

سزای هرچه دی در بزم کردم امشبم دادی

تو را چون یک یک از حالات مستی یاد می آید