اگر بیداد می آید ز من هم داد می آید

بد من گر به گوشت خوش نمی آید چه سراست این

که بد گوی من از کوی تو دایم شاد می آید

چه بیداد است این بنشین و رسوائی مکن کز تو

ازین به فکر کارم کن که در دامت من آن صیدم

که خود را می کنم آزاد تا صیاد می آید

سزای هرچه دی در بزم کردم امشبم دادی