در شب تار آن که راه وادی ایمن برید

خلعت عشاق را می داد خیاط ازل

بر تن من خلعت از خاکستر گلخن برید

در رهش افروخت اقبال از گیاه تر چراغ

کی بریدی متصل از دوستدار خویش دست

گر توانستی زبان طعنه دشمن برید

محتشم را از غم خود دید گریان پیش او