کی بریدی متصل از دوستدار خویش دست

بر تن من خلعت از خاکستر گلخن برید

در رهش افروخت اقبال از گیاه تر چراغ

در شب تار آن که راه وادی ایمن برید

گر توانستی زبان طعنه دشمن برید

محتشم را از غم خود دید گریان پیش او

گفت می باید ازین رسوای تر دامن برید