گر بر بساط شاه کند به یدقی عبور

کارم درین بساط به شاهی فتاده است

کز اسب کین پیاده نمی گردد از غرور

چندم به بزم خود نگذاری چه میشود

نزدیک شد فرارم ازین عرصه کز قیاس

در بازی تو ماتی خود دیده ام ز دور

نقد درست جان بنه ای دل به داد عشق