وای بر من کز سلامت می شوم مهجور باز

لشگر عشقت سیاهی می کند از دور باز

برشکست خیل طاقت ده قرار ای دل که کرد

پادشاه عشق برپا رایت منصور باز

تا به جای نوش بارد نیش بر ما خاکیان