تا به جای نوش بارد نیش بر ما خاکیان

وای بر من کز سلامت می شوم مهجور باز

برشکست خیل طاقت ده قرار ای دل که کرد

پادشاه عشق برپا رایت منصور باز

فتنه مشتی خاک زد بر خانه زنبور باز

من که با خود برده بودم شور از میدان عشق

آمدم اینک که میدان را کنم پرشور باز