آمدم اینک که میدان را کنم پرشور باز

تا به جای نوش بارد نیش بر ما خاکیان

فتنه مشتی خاک زد بر خانه زنبور باز

من که با خود برده بودم شور از میدان عشق

گرچه حسن لن ترانی بست راه آرزو

من همان صیت طلب می افکنم در طور باز

پای کوبان بر فراز بیستون عشق تو