گرچه حسن لن ترانی بست راه آرزو

فتنه مشتی خاک زد بر خانه زنبور باز

من که با خود برده بودم شور از میدان عشق

آمدم اینک که میدان را کنم پرشور باز

من همان صیت طلب می افکنم در طور باز

پای کوبان بر فراز بیستون عشق تو

کوه کن را لرزه می اندازم اندر گور باز