کوه کن را لرزه می اندازم اندر گور باز

گرچه حسن لن ترانی بست راه آرزو

من همان صیت طلب می افکنم در طور باز

پای کوبان بر فراز بیستون عشق تو

وه که در بازار رسوائی عشق پرده سوز

شاهدان از باده نابند نامستور باز

در برافکن دیگر ای دل جوشن طاقت که نیست