من همان صیت طلب می افکنم در طور باز

من که با خود برده بودم شور از میدان عشق

آمدم اینک که میدان را کنم پرشور باز

گرچه حسن لن ترانی بست راه آرزو

پای کوبان بر فراز بیستون عشق تو

کوه کن را لرزه می اندازم اندر گور باز

وه که در بازار رسوائی عشق پرده سوز