من که با خود برده بودم شور از میدان عشق

پادشاه عشق برپا رایت منصور باز

تا به جای نوش بارد نیش بر ما خاکیان

فتنه مشتی خاک زد بر خانه زنبور باز

آمدم اینک که میدان را کنم پرشور باز

گرچه حسن لن ترانی بست راه آرزو

من همان صیت طلب می افکنم در طور باز