پای کوبان بر فراز بیستون عشق تو

آمدم اینک که میدان را کنم پرشور باز

گرچه حسن لن ترانی بست راه آرزو

من همان صیت طلب می افکنم در طور باز

کوه کن را لرزه می اندازم اندر گور باز

وه که در بازار رسوائی عشق پرده سوز

شاهدان از باده نابند نامستور باز