روشنی بیرون نرفت از خانه من تا به روز

دوش گر بزمم گذر کرد آن مه مجلس فروز

دیشب از شست خیالش ناوکی خوردم به خواب

روز چون شد خورد بر جانم خدنگ سینه سوز

دیدمش در خواب کاتش می زند در خانه ام