روز چون شد خورد بر جانم خدنگ سینه سوز

دوش گر بزمم گذر کرد آن مه مجلس فروز

روشنی بیرون نرفت از خانه من تا به روز

دیشب از شست خیالش ناوکی خوردم به خواب

دیدمش در خواب کاتش می زند در خانه ام

چون شدم بیدار دیدم آه خود را خانه سوز

دوش گستاخانه زلفش را گرفتم در خیال