در گداز از بی ثباتی ها چو برف اندر تموز

پیش پیش لشگر حسنش پس از صد دور باش

در کمانها تیرهای دل شکاف سینه سوز

پیش روی تابناکش کوههای عقل و صبر

چون به راه آثار من ناگه نمود از دود آه

پیش چشم نیم بازش چون گیاه نیم سوز

دست مخمورانه ای از ناز بردوشم فکند