پیش چشم نیم بازش چون گیاه نیم سوز

پیش روی تابناکش کوههای عقل و صبر

در گداز از بی ثباتی ها چو برف اندر تموز

چون به راه آثار من ناگه نمود از دود آه

دست مخمورانه ای از ناز بردوشم فکند

کامشب از دهشت به دست رعشه دوشم هنوز

محتشم فریاد کز جام غرور آن ترک مست