محبتی که سرشتست در دل همه کس

رخی که بال ملک را خطر ز شعله اوست

روا بود که شود شمع محفل همه کس

عداوتم به دل کاینات داده قرار

زمانه گشت پرآشوب و من به این خوش دل

که از خیال تو خالی شود دل همه کس

زرشک مایل مرگم که از غلط کاریست