زمانه گشت پرآشوب و من به این خوش دل

روا بود که شود شمع محفل همه کس

عداوتم به دل کاینات داده قرار

محبتی که سرشتست در دل همه کس

که از خیال تو خالی شود دل همه کس

زرشک مایل مرگم که از غلط کاریست

به غیر محتشم آن سرو مایل همه کس