با آن که گل و لاله چمن در چمنستش

ترسم ز دماغ دل من دود برآرد

آن دوده که زیب ورق یاسمنستش

می سوزدم از آرزوی رنگی و بوئی

هست از ورق شرم و حیا دست خودش نیز

زان جوهر جان دور که در پیرهنستش

شیرین همه ناز است ولی ناز دل آشوب