زان جوهر جان دور که در پیرهنستش

می سوزدم از آرزوی رنگی و بوئی

با آن که گل و لاله چمن در چمنستش

هست از ورق شرم و حیا دست خودش نیز

شیرین همه ناز است ولی ناز دل آشوب

از گوشه چشمی است که با کوهکنستش

گفتم که در آن تنگ شکر جای سخن نیست