رنجید همانا که درین هم سخن استش

شیرین همه ناز است ولی ناز دل آشوب

از گوشه چشمی است که با کوهکنستش

گفتم که در آن تنگ شکر جای سخن نیست

در سینه گرمم دل آواره در آن کوی

مرغیست که درآتش سوزان وطنستش

هر بنده که گردیده بر آن در ادب آموز