هر بنده که گردیده بر آن در ادب آموز

رنجید همانا که درین هم سخن استش

در سینه گرمم دل آواره در آن کوی

مرغیست که درآتش سوزان وطنستش

اهلیت سلطانی صد انجمنستش

گر جان رود از تن نرود محتشم از جا

کز لطف تو جانی دگر اندر بدنستش