ز من یادگاری بود این سخن

به یک بد تو چندین چه داری خروش

جهان آفرین از تو خشنود باد

دل بدسگالانت پر دود باد

که هرگز نگردد به دفتر کهن

برو آفرین کرد فرخ همای

که تا جای باشد تو بادی به جای