چسان گنجانم اندر شوق ذوق لطف دلداری

به نخل خشک آموزد خرامش سحر رفتارش

ز بیم غیر می گوید سخن در زیر لب با من

من حیران بمیرم پیش لب یا پیش رخسارش

که از جان خوش تر آید بر دل آزاده آزارش

بسی نازک فتاده جامه معصومی آن گل

خدا یارب نگهدارد ز دامن گیری خارش