که به قد طاقت او نبریده ام هنوزش

به کشاکشم فکنده سر زلف تابداری

که به سوی خویش یک مو نگشیده ام هنوزش

دل پرده سوز دارد هوس لباس دردی

به برم لباس غیرت شده نام خرقه ای را

که ز جیب تا به دامن ندریده ام هنوزش

ز دریچه محبت به دلم فتاده پرتو