سربلندی مکن از وصل را ز آن شیرین لب

تو کمان ستمش خواه بکش خواه مکش

همت از یار مرا رخصت استغنا داد

تو هم ای دل پس ازین پای ازین راه مکش

منت خسروی از همت کوتاه مکش

چشم بی غیرت من گر شود از گریه سفید

دگرش سرمه ز خاک ره آن ماه مکش