دل داشت یقین نیستی آن دهن اما

به زان که ببینم به طفیل دگرانش

می کرد شبی نسبت خود شمع به خوبان

چون خواست که نام تو برد سوخت زبانش

از خنده بسیار گرفتی به گمانش

خوبان بشتابید به دل جوئی عاشق

زان پیش که جوئید و نیابید نشانش