چو اندازد هوای رقص جنبش در سر و پایش

بمیرم پیش تمکین قد نازک خرام او

که در جنبش به غیر از سایه او نیست همتایش

براندازد ز دل بنیاد آرام آن سهی بالا

به تکلیف آمد اندر رقص اما فتنه کرد آن گه

که میل طبع بی تکلیف می شد در تماشایش

فشانم بر کدامین جلوه اش جان را که پنداری