نگاه دلکش ناوک گشای آهویش

مهی که زینت حسنست گرمی خویش

طپانچه بر رخ خورشید می زند رویش

چرنده را ز چرا باز می تواند داشت

هزار خنجر زهر آب داده نرگس او

کشیده بهر دلیری که بنگرد سویش

چنان ربود دل مرا که هیچ دیده ندید