نهفته کرده کمانی به زه که بی خبرند

به نیم جنبشی از گوشهای ابرویش

خدنگ نیمکش غمزه اش نخورده هنوز

به من چشانده فلک زور و دست و بازویش

ز ناوک افکنی آن دو چشم جادویش

خموشیش نه ز اعراض بود دی که نداد

به لب مجال سخن غمزه سخنگویش