کرشمه از در و دیوار گلشن کویش

پری وشی دل دیوانه می کشد سویش

که نیست حد بشر سیر دیدن رویش

به نوگلی نگرانم که می دمد چو گیاه

هنوز تیغ نیالوده تیز دستی بین

که موج خون ز زمین می رسد به بازویش

قیامتست قیامت که صور فتنه دمید