خدنگ نیمکش غمزه چشم جادویش

چه رغبت است که سر بر نمی تواند داشت

ز مزرع دل مردم چرنده آهویش

ز دور کرد شکاری مرا رساند از سحر

لبش خموش و زبان کرشمه اش گویا

ز نکته پروری گوشه های ابرویش

چو محتشم به نخستین خدنگ او افتاد