ز دور کرد شکاری مرا رساند از سحر

اگر به مصر بردبار از چمن بویش

چه رغبت است که سر بر نمی تواند داشت

ز مزرع دل مردم چرنده آهویش

خدنگ نیمکش غمزه چشم جادویش

لبش خموش و زبان کرشمه اش گویا

ز نکته پروری گوشه های ابرویش