اگر به مصر بردبار از چمن بویش

قیامتست قیامت که صور فتنه دمید

جهان ز فتنه نو خیز قد دلجویش

ز خاک یوسف گل پیرهن دمد گل رشک

چه رغبت است که سر بر نمی تواند داشت

ز مزرع دل مردم چرنده آهویش

ز دور کرد شکاری مرا رساند از سحر