که شمشیر و کفن در گردن اینک می روم سویش

مباش ای مدعی خوش دل که از من رنجه شد خویش

هلال آسا اگر ساید سرم بر آسمان شاید

که باز از سر گرفتم سجده محراب ابرویش

ز بس کز انفعالم مانده سر در پیش چون نرگس