ز بس کز انفعالم مانده سر در پیش چون نرگس

که شمشیر و کفن در گردن اینک می روم سویش

هلال آسا اگر ساید سرم بر آسمان شاید

که باز از سر گرفتم سجده محراب ابرویش

درین فکرم که چون خواهم فکندن چشم بر رویش

امان می خواهم از کثرت که گویم یک سخن با او

زبانم تا به سحر غمزه بندد چشم جادویش