امان می خواهم از کثرت که گویم یک سخن با او

که باز از سر گرفتم سجده محراب ابرویش

ز بس کز انفعالم مانده سر در پیش چون نرگس

درین فکرم که چون خواهم فکندن چشم بر رویش

زبانم تا به سحر غمزه بندد چشم جادویش

من گمراه عشق و محنت او تازه اسلامم

به جرم توبه ام شاید نسوزد آتش خویش