زبانم تا به سحر غمزه بندد چشم جادویش

ز بس کز انفعالم مانده سر در پیش چون نرگس

درین فکرم که چون خواهم فکندن چشم بر رویش

امان می خواهم از کثرت که گویم یک سخن با او

من گمراه عشق و محنت او تازه اسلامم

به جرم توبه ام شاید نسوزد آتش خویش

کند بختم ز شادی صد مبارکباد اگر از نو