نهد داغ غلامی بر جبینم خال هندویش

من گمراه عشق و محنت او تازه اسلامم

به جرم توبه ام شاید نسوزد آتش خویش

کند بختم ز شادی صد مبارکباد اگر از نو

رقیبا آن که از رشگ تو با غم بود هم زانو

همین دم تکیه گاه یار خواهد بود بازویش

به این سگان ای مدعی زان در مسافر شو