که دیگر شد مجاور بر سر کوی سگ کویش

رقیبا آن که از رشگ تو با غم بود هم زانو

همین دم تکیه گاه یار خواهد بود بازویش

به این سگان ای مدعی زان در مسافر شو

دو روزی گر ز هجرم غنچه سان دلتنگ کرد آن گل

ز پیوند قدیمی باز کردم جا به پهلویش

نهد گر دست جورش از تطاول اره بر فرقم