وقت جورت شادمانم گاه لطف اندر هلاک

خواهم از گلهای اشگم پرشود روی زمین

تا نیفتد سایه سرو سرافرازت به خاک

بس که می بینم تغیر در مزاج نازکت

حال دل رسید از من گفتمش قلبی اذک

گفت پس دل بر کن از جا نگفتمش روحی فداک

روشن است از پر تو تیغت چراغ جان من